Prawie 50 % dzieci z autyzmem nie używa mowy do komunikowania się z innymi ludźmi ( Ornitz, Ritvo, 1976; Wing, 1976,1978). Język dzieci, które potrafią mówić jest inny od mowy dzieci rozwijających się prawidłowo i od mowy dzieci z innymi zaburzeniami mowy ( Bartak, Bartolucci, Pierce, 1977; Ricks, Wing, 1975; Rutter, 1965, 1978; Wing, 1976).
Dzieci, które nie potrafią mówić, w fazie prewerbalnej stosują nietypowe sposoby porozumiewania się. Rzadko używają gestów, nie wykorzystują ekspresji mimicznej, czy uśmiechu dla wspomagania komunikacji (Rick, Wing, 1975). Porozumiewają się przez instrumentalne dotykanie, ciągnięcie.
Dzieci z autyzmem, które potrafią mówić często mają echolalię, czyli powtarzają słowa lub zdania wypowiadane przez inne osoby. Inną cechą mowy dzieci z autyzmem jest mówienie o sobie w osobie drugiej lub trzeciej. Mowa dzieci z autyzmem ma często niewłaściwe tempo, intonację, artykulację ( Baltaxe, 1981; Baltaxe, Simmon, 1975; Schreibman, Kohlenberg, Britten, 1986; Simon, 1976). Ich język jest bardzo konkretny, dosłowny, dzieci te nie rozumieją przenośni i metafor, nie potrafią rozpoczynać i podtrzymywać konwersacji (Tager-Flusberg, 1981). Mowa jest bardzo schematyczna, nieelastyczna. Cechy te są widoczne u całej populacji dzieci, ale mogą mieć różne natężenie. Zasób słów osób autystycznych jest często bardzo ograniczony i stereotypowy (Tager-Flusberg, 1981; Wetherby, 1986).
Nieprawidłowości rozwoju mowy mogą być widoczne już w pierwszych miesiącach życia. Przejawiają się przez brak gaworzenia, nie rozumienie mowy, brak umiejętności naśladowania dźwięków, słów (Klin, 1991). Często po wypowiedzeniu pierwszych słów następuje regresja. Podjęte działania terapeutyczne mogą znacznie rozwinąć mowę wyżej funkcjonujących dzieci autystycznych. Bardzo dobre, udokumentowane naukowo wyniki, przynosi terapia behawioralna (Lovaas, 1987; Howlin, 1989). Jednak istnieje ciągle grupa dzieci, która mimo podjętych wysiłków terapeutycznych robi niewielkie postępy w zakresie komunikowania się.
Mapa
