Podstawą diagnozy autyzmu są zaburzenia w obszarze zachowań społecznych ( Denckla, 1986, Fein, Markowitz, Braverman, Waterhouse, 1986; Rimland, 1964; Rutter, 1978; L. Wing, 1976, 1978). Zaburzenie funkcji społecznych są widoczne już w bardzo wczesnym okresie życia. Dzieci z autyzmem nie lubią być brane na ręce, przytulane. Czasami wydają się być obojętne lub wręcz opierają się próbom kontaktu . Nie domagają się uwagi ze strony dorosłych, mogą wiele czasu spędzać samotnie (Prior, Perry, Gajzago1975). Wyizolowanie ze środowiska i brak reakcji na otoczenie powoduje często przypuszczenia o zaburzeniach słuchu u dziecka, chociaż z drugiej strony widoczna jest reakcja na określone dźwięki. Dzieci z autyzmem rzadziej nawiązują kontakt wzrokowy, zwracają mniejszą uwagę na osoby i zdarzenia oraz wykazują więcej zachowań ucieczkowych. Stwierdzono na podstawie badań, że jeśli dzieci z autyzmem podejmują jakąkolwiek interakcje, to jest ona umotywowana chęcią zaspokojenia swoich potrzeb (Schreibman, Koegel, 1981) np. zdarza się, że dziecko z autyzmem przytula się do matki, żeby otrzymać zabawkę która znajduje się za nią.
Dzieci z autyzmem prawie w ogóle nie nawiązują relacji z rówieśnikami. Odnosi się to nawet do tych dzieci, które potrafią nawiązywać kontakty z osobami dorosłymi (Walters, 1990).
Kolejnym elementem charakteryzującym zaburzenia rozwoju społecznego jest występowanie społecznie nie akceptowanych sposobów reagowania. Należą do nich zachowania agresywne i autoagresywne.
U dzieci z autyzmem często widoczne są niewłaściwe zachowania emocjonalne (American Psychiatric Association, 1987; Rimlamd, 1964). Niektóre z nich mają wybuchy złości lub napady histerycznego śmiechu bez widocznego powodu. Obserwowane są również silne reakcje emocjonalne, które nie są adekwatne w swojej sile i natężeniu do sytuacji w której się pojawiają.
Mapa
